ไปเรียน+ทำงานที่ชนบทมาคับป๋ม

เป็นส่วนหนึ่งของวิชาที่นักศึกษาแพทย์จะต้องไปอยู่กับชาวบ้านที่ชนบทเพื่อศึกษาชีวิตความเป็นอยู่และระบบสุขภาพอนามัยของพวกเขา

เพนจังได้จับฉลากไปอยู่อ.บางซ้าย จ.อยุธยา สภาพท้องที่เป็นสังคมชนบท มีท้องนาและบ้านอยู่ริมคลอง

ท้องนาเขียวชอุ่ม น่าย่ำดีแท้(เพนจังอดลงไปทำงานในนาเพราะไม่ใช่หน้าหว่าน)

ชุมชนคลอง เช้าๆจะมีพระพายเรือมาบิณฑบาต(แต่ไม่ได้ถ่ายมาฮะ) ^^"

ส่วนหนึ่งของงานที่ทำคือ ไปเยี่ยมชาวบ้านตามบ้านแต่ละหลัง (ตกลงกันไว้ว่าจะทำ1หมู่บ้าน คือ หมู่1 แก้วฟ้า) มีประมาณ80หลังคาเรือน กับแรงงานนักศึกษาแพทย์13คน (สุดท้ายก็ทำไม่หมด งุงิ) >w<

นอกจากนี้ยังแถมบริการวัดความดันโลหิตให้ด้วยคับ(พอดีศึกษาความชุกของการเป็นภาวะความดันโลหิตสูงด้วยฮะ)

เรื่องความดันโลหิตสูงยังมีคนไม่ค่อยเข้าใจภาวะนี้อยู่บ้างว่า สูงแล้วไงเหรอ? อันตรายมั้ย? เป็นโรคหรือเปล่า? แล้วต้องปฏิบัติตัวยังไง? อันนี้เดี๋ยวเพนจังจะมาอัพให้คราวหน้านะค้าบ

เดินดินย่ำต๊อกไปเยี่ยมทุกบ้านเอ้า...ลุย !

ข้อดีคือ ได้ไปคุย ไปเห็นสภาพความเป็นอยู่ของชาวบ้านจริงๆ เรามองผู้ป่วยไม่ใช่แค่ว่า "เขาเป็นโรคอะไร" แค่ค้องมองว่า เขามีความเป็นอยู่+ความต้องการ+ความคิดอ่าน+ความพึงพอใจอย่างไร"ด้วย

เราต้องรักษาคน...ไม่ใช่รักษาโรค

บางคนขาเน่า ต้องตัดขาทิ้งจะได้ไม่ลุกลามไปที่อื่น แต่ตัวผู้ป่วยเองไม่ได้อยากเป็นคนพิการ ถ้าเราไปตัดขาเขา เขาก็รู้สึกเหมือนอยู่อย่างไร้ความหมาย

"ให้ผมตายดีกว่าอยู่ ถ้าต้องตัดขาทิ้งไป... ชีวิตผมมันจบลงตั้งแต่วันนั้นแล้วล่ะ"

แพทย์แนะนำทางออกให้ผู้ป่วยได้ ช่วยให้คำปรึกษาได้ แต่ไม่มีสิทธิ์ไปเลือกทางออกให้ผู้ป่วยว่า "คุณต้องรักษาแบบนี้นะ"

ดังนั้นการเข้าไปมองผู้ป่วยในทุกมิติจึงสำคัญยิ่งในการรักษาสุขภาพของพวกเขาทั้งด้านร่างกาย จิตใจ สังคม และจิตวิญญาณ

เพนจังดีใจเป็นอย่างยิ่งที่ได้ไปกินอยู่กับชาวบ้าน ทำให้ขยายขอบเขตความคิดไปมากมาย เข้าใจพวกชาวบ้านมากขึ้น

ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน... ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร... เราจะตามไปดู

ชาวบ้านน่ารักมากๆเลยค้าบ >w<

ใจดี เป็นมิตร อบอุ่น อัธยาศัยดี ไม่ขี้งอน วางท่า เรื่องมากอย่างคนกรุงบางคน

บ้านที่เพนจังไปพัก คุณพ่อเป็นเกษตรกร คุณแม่เป็นแม่บ้าน(ทำขนมขายด้วย ขอบคุณที่เลี้ยงดูเพนจังจนอ้วนพีนะคับ (น้ำหนักขึ้นมา2กิโลกรัม) =w=")

ไม่น่าเชื่อว่าเราจะเรียกคนที่เพิ่งรู้จักกันได้เพียงไม่นานว่า"พ่อ"และ"แม่"ได้เต็มปากขนาดนี้

ไปอยู่ที่นู่นมา7วัน แต่ผูกพันกันราวกับเป็นครอบครัว เลี้ยงดูเราเหมือนลูกเหมือนหลาน

เมื่อวานเพิ่งจากบ้านนามายังอาลัยไม่หาย...เมื่อเช้าตื่นนอนเผลอนึกว่าจะตื่นมาอยู่ในมุ้ง(ลืมไปว่ากลับมากรุงเทพฯแล้ว)

อยากเอารูปที่ไปถ่ายกับคุณพ่อคุณแม่มาลง(แต่ยังไม่ได้ขออนุญาต) คงต้องต๊ะไว้ก่อนน้อ ^^"

แถมท้าย รูปน้องหมาแถวบ้าน เก๊กท่าหล่อให้ถ่าย...

ไปก่อนละคับ ไว้ว่างๆวันหลังมาอัพใหม่น้อ

แงๆๆ ช่วงนี้ไม่ได้วาดรูปเลย T^T