สวัสดีพ่อแม่พี่น้องชาวexteenทุกท่าน

เพนจังหายหน้าไปราว2สัปดาห์คราวนี้ เพราะว่าเพิ่งเปิดเทอมใหม่นะคร้าบ

บ่นๆ

ได้อยู่วอร์ดศัลยกรรมอะ งานเยอะมากๆเลย

อยู่กับเพื่อนแค่3คน ดูแลคนไข้3วอร์ด รวมๆก็ประมาณ30กว่าคน

งานโหลดมากๆ เหนื่อยบรมเลยคุณเอ๋ย

อยู่กัน3คน แปลว่าต้องผลัดกันอยู่เวรทุกๆ3วัน นั่นคืออยู่เวรวันเว้น2วัน

(อยู่เวร แปลว่า หลังเลิกงานเวลาปกติ เราต้องเป็นคนstandbyทำงานและแก้ปัญหาทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวอร์ดตั้งแต่นอกเวลาราชการจนถึงเช้าวันถัดไป และแน่นอน...เช้าวันต่อมาก็ต้องทำงานต่อเลย เหอะๆๆ)

ที่ผ่านมาอยู่เวรเนี่ย มันแทบไม่ได้นอนเลยนะ เดี๋ยวคนไข้ปวดท้อง เดี๋ยวไข้ขึ้น เดี๋ยวหายใจเหนื่อยหอบ เดี๋ยวมีเคสadmitใหม่ เดี๋ยวโดนตามเข้าห้องผ่าตัด ...เอ่อ... แบบว่า...เราก็ห่วงคนไข้นะ รีบวิ่งไปดูตลอดเลย เลยได้นอนเป็นพกๆ พักละแป๊บเดียว กว่าจะหลับทีบางทีใช้เวลาเหมือนกัน พอหลับไปแป๊บนึงก็ถูกเรียกละ โอววววว ก๊อดดดดดด

บางทีโดนเรียกไปทำงานจนถึงเช้า พอเช้าก็ต้องไปเริ่มงานของวันใหม่ต่อเลยอะ  โคตรมึน นอนน้อย ทำงานทีไร้สติสุดๆ =3="

วันทีไม่ได้อยู่เวรก็ต้องช่วยๆกันเคลียร์งานของวันนั้นให้เสร็จ ไม่งั้นคนที่อยู่เวรคืนนั้นจะงานหนักมาก สรุปคือ ไม่ได้อยู่เวรก็เลิกงานราวๆ5ทุ่ม บวกลบนิดโหน่ย

เหนื่อย...แต่รุ่นพี่ที่ร่วมงานด้วยเป็นคนดีมาก พาไปเลี้ยงข้าวด้วย(ทำงานแลกข้าวกินว่างั้น) พยาบาลบางคนน่ารักมาก ช่วยให้งานเราดำเนินไปได้ราบรื่นขึ้นเยอะ แล้วก็เวลาดูแลคนไข้ เห็นเขายิ้มออกเราก็หายเหนื่อยไปบ้าง เป็นกำลังใจให้สู้ต่อไป

เอ้า! สู้โว้ยยยย

ถึงเพื่อนรัก

ตอนนี้เราไม่ได้พบหน้าค่าตาเพือนสนิทกลุ่มเดียวกันเลย เพราะทุกคนก็ถูกจับแยกย้ายกันไปตามวอร์ดต่างๆของรพ. และบางส่วนต้องไปอยู่รพ.มหาราชที่โคราช ซึ่งกลุ่มนั้นเราจะไม่ได้เจอหน้ากัน1ปีเต็ม

อยากบอกว่าโคตรคิดถึงพวกแกเลยหวะ

เวลาเจอปัญหาบางอย่างกระทบเข้ามาในชีวิต เราอยากระบายให้พวกแกฟัง แต่พวกแกก็ไม่ได้อยู่ข้างกายเราเสียแล้ว จะไปเล่าให้คนไม่สนิทฟังมันก็กระไรอยู่ คงไม่มีใครเข้าใจปัญหาของเราได้ดีเท่าพวกแก

ปีนี้ปีสุดท้ายก่อนเรียนจบ มันช่างหนักหนาสาหัสจริงๆ เรื่องคอขาดบาดตายหลายอย่างเข้ามาให้เราต้องแก้ บางครั้งเราก็รู้สึกเครียดที่ต้องมาแก้ปัญหาเหล่านี้ แต่มันคือหน้าที่และความรับผิดชอบต่อชีวิตคน เราก็พยายามทำให้ดีที่สุด ซึ่งบางครั้งด้วยความด้อยประสบการณ์ เราก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

เรื่องราวเหล่านี้ทำให้เราอยากระบายให้พวกแกฟัง ถ้าเราได้เจอกัน ได้คุยกันก็คงจะดีนะ บางครั้งพวกเราได้คุยกันทางโทรศัพท์เป็นเวลาสั้นๆพอหายคิดถึง แต่มันก็น้อยไปสำหรับเรา และเราก็รู้ว่าพวกแกเองก็ยุ่งมาก บางทีปัญหาของพวกแกจะเยอะกว่าเราด้วยซ้ำไป

ยังไงก็ขอให้โชคดีนะทุกคน เราเองก็จะพยายามเหมือนกัน แล้วพบกันใหม่เมื่อกล้เรียนจบ หรือถ้าโชคดีอาจจะก่อนหน้านั้น

รูปที่พวกเราถ่ายกันก่อนขึ้นปี6...ก่อนจากกัน ตอนนั้นเราคงยังไม่รู้ว่ามีอะไรรอเราอยู่ หน้าระรื่นกันทุกคนเชียว ^^

ดูแล้วชื่นใจ หายเหนื่อย หายคิดถึงเล็กน้อย เราดีใจที่ได้ทำรูปนี้ขึ้นมาแล้วอัดแจกให้ทุกคนก่อนที่พวกเราจะจากกัน ถึงเราจะจัดlayoutห่วยไปหน่อย มันเป็นรูปที่เราหยิบมาดูบ่อยที่สุดในช่วงนี้เลยล่ะ หวังว่าพวกแกจะหยิบรูปนี้มาดูบ้างเหมือนเรา

อยากบอกว่าคิดถึงนะเว้ย ><

edit @ 12 Apr 2008 22:30:56 by เพนจัง