สวัสดีพ่อแม่พี่น้องทุกท่าน คิดถึงจริงๆเลย มาให้กอดทีดิ๊ (/-w-)/

เห็นไอ้เพนจังมาอัพบล็อกกันที ก็ประมาณว่าว่าง 555 เพิ่งสอบเสร็จไปตัวนึง แต่เดี๋ยวจันทร์หน้าก็ไปเรียนตัวอื่นต่อ แต่ตัวหน้างานเบากว่า(มั้ง) งานเป็นกะ มีเวลานอนเยอะกว่า(อันนี้แหละ เลิศสะบะระเฮ่ย์จริงๆd>v<) เพราะมันคือหน่วยฉุกเฉิน

เสร็จจากวอร์ดที่ขึ้นชื่อว่างานหนักมาได้ มองย้อนกลับไปแล้วก็งงเหมือนกันนะ เออ...เราทำได้หวะ เฮอะๆๆๆ ไม่ใช่อะไรหรอก อะไรที่ไม่เคยพบเคยเจอมาก่อน เจอตอนแรกจะเหวอๆ งงๆ ทำอะไรไม่ถูก แต่ต่อมาพออยู่ไปซักอาทิตย์นึง มันก็ชินไปเองหงะ ตอนนี้ก็อยู่ไปชิวๆ

ปัญหาเรื่องปริมาณงานกลับเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่เรื่องใหญ่คือ ความเข้ากันได้ดีของผู้ร่วมงาน

เนื่องจากวันๆงานหนักแบบเช้ายันโคตรดึก คนที่เจอหน้ากันแต่ละวันก็คือผู้ร่วมงาน ส่วนเพื่อนคนอื่นๆนี้แทบไม่เจอ เพราะเลิกงานกลับหอก็อาบน้ำนอนโลด เวลาจะเสวนาพาทีกันเรื่องใดส่วนใหญ่ก็หนีไม่พ้นคุยกันเองกับเพื่อนร่วมงานนี่แหละ

คนที่ไม่รู้จักเราจริง ยังไงก็คือคนอื่น

บางครั้งเราเจออะไรมาก็อยากเมาท์กับมันหน่อย เออ...เรื่องวันนี้ เราว่าอย่างนั้นว่ะ แล้วแกว่าไง อ่อ...แกว่าอย่างนั้นเหรอ เออ ต่างกับเราแฮะ ก็โอเคเนาะ คนเราต่างคนต่างคิด ต่างจิตใจ ยอมรับกันได้ แต่พอคุยกันไปหลายๆเรื่องก็ เออ... คิดไปคนละแนวกันแทบทุกเรื่องเลย ตั้งแต่การกิน การใช้เงิน ความเกรงใจผู้อื่น ความยากง่ายของระดับความโกรธผู้อื่น อารมณ์อดกลั้นต่อความคันปากอยากนินทาผู้อื่น มันก็ไม่ผิดหรอก คนแต่ละคนย่อมมีพื้นฐานส่วนตัวที่ต่างกันเป็นธรรมดาโลก แต่...ฟังเหตุผลกูหน่อยดิ อ่าว...ไม่อยากฟัง ไม่อยากทำความเข้าใจเหรอ อ่อ...ไม่อยากเข้าใจเรื่องของคนอื่น  โอเคกูเข้าใจละ แต่ขออะไรอย่างดิ เวลาแกไม่เข้าใจคนอื่นว่าเขาทำอย่างนั้นเพราะอะไร อย่าเอาเรื่องของคนๆนั้นไปนินทาให้คนนอกฟังได้มั้ย มันเสียหาย

การคุยเรื่องบางเรื่องกับคนที่ไม่รู้จักเราจริงๆ ก็เหมือนบ้วนน้ำลายทิ้งเปล่าๆ

คนที่ไม่ฟังความคิดเห็นของคนอื่น มีอยู่มากในโลกนี้ และนั่นเป็นอุปสรรคของความสมานฉันท์ในสังคม

ทุกวันนี้การร่วมงานของพวกเรายังดีอยู่ ไม่ได้ทะเลาะกัน ยังหัวเราะกับบางเรื่องให้กันอยู่ แต่ก็ยังมีบ่นบางเรื่องใส่กันอยู่เช่นกัน(เรื่องไร้สาระ) ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราคือการงานให้สำเร็จ ไม่ใช่ความเข้าใจหรือความเห็นใจที่มีให้กัน

ถึงจะยืนอยู่ด้วยกันใกล้แค่คืบ แต่ใจของพวกเราห่างไกลกันสุดขอบจักรวาล

ต่างจากเพื่อนที่รู้ใจ...

นานๆทีจะเจอหน้าเพื่อนสนิทซะที(เลิกงานไม่ตรงกัน หลับคนละเวลา ว่างคนละเวลา) พอเจอปุ๊บ แน่นอน ต้องจับเข่าคุยกันถึงสถานการณ์รายวันที่ไปเจอมา

แปลกจัง...คุยกับเพื่อนใช้เวลาทำความเข้าใจไม่ถึงนาที แต่คุยกับคนอื่น กว่ามันจะเข้าใจเรานี่ใช้เวลาเป็นชั่วโมง (หรือบางคนก็ไม่พยายามที่จะเข้าใจเราเลย)

อะโห...ไอ้ที่หงุดหงิดๆมาทั้งวัน เบากบาลเป็นปลิดทิ้ง

ผลลัพธ์ที่ต่างกันคือ เพื่อนมันฟังเหตุผลเรา ไม่ใช่ว่าต้องเห็นด้วยกับเรานะ แต่ละคนมันก็คิดเห็นต่างกันได้ แฟร์ๆอยู่แล้ว แต่ที่สำคัญคือควรรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่นด้วย

เรามีเพื่อนสนิทหลายคน แต่ละคนนิสัยต่างกัน คิดเห็นก็ต่างกัน แต่ที่ทุกคนมีเหมือนกันคือ รู้จักฟังความคิดเห็นคนอื่นนี่แหละ ถึงคบกันได้ยาวขนาดนี้ มีอะไรก็คุยกันได้ตลอด กล้าบอกข้อเสียที่ต้องแก้ไข และให้กำลังใจกัน

คนที่จะเข้าใจกันดีขนาดนี้ หาได้ยากจากโลกภายนอกจริงๆแฮะ -_-"

พอขาดเธอไปจากชีวิตประจำวัน เราถึงตระหนักได้ว่า ไม่มีใครแทนเธอได้จริงๆ

เราจะรักษามิตรภาพของพวกตราบนานเท่านาน เพราะตอนนี้รู้แล้วว่าแล้วว่ามันทรงคุณค่ามากเพียงใด

หากคุณเองก็มีความรัก ไม่ว่ากับใครก็ตาม โปรดรักษารักนั้นให้ดีๆนะ

อันนี้เพื่อนส่งมาให้ดู เห็นว่าน่ารักดี เป็นความรักอีกรูปแบบ ที่ไม่ขาดความจริงใจให้กัน