สวัสดีค่ะทุกคน

ไม่ได้เจอกัน1ปีเต็มนะคะ

//โป๊ก! พลั่ก! พล่อก! ตุ้บตั้บ!(เสียงโดนตื้บ)

ไอ้เพนจังมันดองบล็อกกันชนิดชาวบ้านคิดว่าตายไปแล้วเลยทีเดียว

แต่ทว่า...อายุขัยเพนกวินอ้วนๆตัวนี้หาได้สั้นไม่ ยังกลับมาหลั่นล้าตีหน้ากวนประสาทให้ชาวบ้านได้รำคาญเล่นกันต่อไป

หายไปไหนมา1ปี?

1ปีที่แล้ว เพนจังได้ทิ้งท้ายไว้ว่าไปฝึกตนเป็นนักเรียนแพทย์ปีสุดท้าย ซึ่งกล่าวลาไว้ยังกับว่าจะลาไปตาย แต่จริงๆแล้วมันก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นหรอก ก็เหมือนเด็กฝึกงานที่ต้องไปเผชิญกับชีวิตการทำงานจริงๆแบบมืออาชีพ ก็เลยเกิดนึกกลัวการต่อสู้กับปัญหาที่เราไม่เคยเจอมาก่อน กลัวการรับผิดชอบชีวิตคน กลัวทำผิดพลาด กลัวอะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมด

แต่เท่าที่ผ่านการฝึกงานมานี้ก็...เออ...รู้สึกดีแฮะ แม้ว่าจะเหนื่อยไปบ้าง(ไม่บ้างนะ บางวันก็แทบตายเลยหละ) ทำงานแบบอดหลับอดนอน ต้องคอยตั้งสติรับส่งอารมณ์คนโน้นคนนี้ตั้งแต่อาจารย์ เพื่อน พี่ น้อง พยาบาล คนไข้ ฯลฯ ซึ่งก็มีทั้งดีและร้ายปนกันไป

ได้ชื่อว่าคนย่อมมีความยุ่งเหยิง พอหลายๆคนมารวมกันก็กลายเป็นการผสมผสานความยุ่งเหยิงยุ่งยากวุ่นวาย บางอันก็เป็นปมขยุกขยุยดูไม่รู้เรื่อง บางอันก็ร้อยเรียงเป็นเส้นสวยงาม บางทีเราก็เป็นแค่คนที่มองดู แต่ก็มีหลายครั้งที่ต้องเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย ก็มันส์ดีนะ การใช้ชีวิตเนี่ย

เจอเรื่องร้ายก็เศร้า เหนื่อย  อยากร้องไห้ อยากระบายให้ใครฟัง(บางครั้งก็เป็นผู้ฟังคนอื่นระบาย คอยปลอบโยนกันและกัน)

เจอเรื่องดีก็หลั่นล้า ชื่นใจ หัวเราะ อมยิ้ม หายเหนื่อย ซาบซึ้ง(ถ้าป็นมากก็ร้องไห้ได้เหมือนกัน...อะไรว้า...ชีวิตนี่)

อยู่รพ.ในกรุงเทพฯ6เดือน เจอสังคมแบบหนึ่ง พอไปลุยงานที่รพ.ตจว.อีกครึ่งปีก็เจอสังคมอีกแบบหนึ่ง คนละเรื่องกันเลย แต่ก็ทำให้เรารู้สึกดีทั้งหมด  เรื่องขำๆก็เยอะ เรื่องจ่อยๆก็แยะ ถึงงานหนัก แต่พอเห็นคนไข้ยิ้มได้ก็ เออ...คุ้มเว้ย หายเหนื่อยละ โชคดีจริงๆที่ได้มีโอกาสผ่านประสบการณ์แบบ1ปีนี้ ถ้าเราไม่ได้เกิดมาเป็นแบบนี้ก็จะไม่สามารถเผชิญประสบการณ์แบบนี้ที่ไหนอีก

กว่าจะปีนเขาลูกนี้จนมาถึงยอดได้ ตอนปีนนี่ก็แทบตายอะ แต่พอขึ้นมาอยู่บนยอดแล้วมองกลับไปนี่สุดยอดเลย ผ่านมาได้ไงวะ!

แต่อีกใจก็โล่งๆ โหวงๆ เหมือนกับว่าถึงยอดเขาแล้วไงต่ออะ............วิ้ว.......................

ตอนปีนถึงมันจะเหนื่อย แต่มันก็มีความสนุกนะ ได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเพื่อน ได้เรียนรู้อะไรมากมาย หัวเราะร้องไห้มาก็เยอะ แต่ตอนนี้ถึงยอดเขาแล้ว การปีนเขาจบลงแล้ว ทุกคนก็ต้องแยกจากกันไป โอ้ย...คิดถึงง่ะ

เรียนจบแล้วมันก็รู้สึกแบบนี้นี่เอง

ตอนนี้แพทย์จบใหม่ทุกคนถูกแจกจ่ายไปตามจังหวัดต่างๆทั่วประเทศไทย ไม่เว้นแม้แต่3จังหวัดชายแดนภาคใต้ เพื่อไปรับใช้ประชาชน(มีเพื่อนเพนจังไปอยู่ด้วย เป็นห่วงว่ะ ขอให้แกโชคดีนะ)

เพนจังได้ไปอยู่จ.นครนายก ได้ข่าวว่างานหนักเหมือนกัน(แต่คงไม่เท่าโคราช เคยไปอยู่มาแล้วแบบว่าแซ่บมาก โดยเฉพาะสงกรานต์กับปีใหม่) ปีหน้าไปสระแก้ว เป็นจังหวัดที่ไม่ไกลบ้านเท่าไหร่(เป็นคนชลบุรี) ก็ถือว่าเป็นข้อดีอย่างนึง แต่เวรถี่ งานแบบนี้อาจจะไม่ค่อยได้กลับบ้าน ยังไงก็สู้ๆอะนะ

วันก่อนไปรับจ๊อบเอกชนมากะนึง เป็นงานง่ายๆ รายได้ดี แต่รู้สึกตัวเองไร้ค่าไงไม่รู้  งานรับใช้คนรวยถึงเราไม่ทำงานนี้ก็มีคนอื่นมากมายยินดีทำเพราะว่าค่าตอบแทนสูง แต่ไอ้งานรับใช้คนจนที่มันยากๆหนักๆเหนื่อยๆเงินน้อยๆเนี่ยไม่ค่อยมีใครอยากทำหรอก เราไปทำตรงนี้ดีมั้ย

อารมณ์เด็กจบใหม่ไฟแรง อยากรับใช้ชาติ

รู้สึกถึงตัวตนและคุณค่าในตัวเราเอง

รู้สึกอยากจะทำประโยชน์ให้สังคมให้คุ้มค่ากับที่เกิดมา ให้ครอบครัวและประเทศชาติภูมิใจ

พูดเวอร์ไปมั้ย แต่รู้สึกแบบนี้จริงๆ

วันก่อนพี่บอยรุ่นพี่ที่จบรามาฯสอนมา ซาบซึ้งมาก

"ถ้าเราเห็นคนที่มีมากกว่าเรา เราจะรู้สึกอิจฉา อยากมี อยากได้

แต่ถ้าเราเห็นคนที่มีน้อยกว่าเรา เราจะรู้สึกสงสาร เสียสละ อยากเป็นผู้ให้"

จะจำไว้ค่ะพี่ จนวันตาย